पंचनाम्यांसाठी अधिकारी, नेतेमंडळीची मीन्नतवारी
जामखेड तालुका प्रतिनिधी अमृत कारंडे.
जामखेड तालुक्यातील शेतातलं पीक वाळून पार कॉळ झालंय.. डोळ्यातलं पाणी आटलंय, पण साहेब, आमच्या पदरात अजूनही फक्त कोरडी आश्वासनंच आहेत. सांगा, लेकरा-बाळांना काय खाऊ घालू आणि दावणीच्या जनावरांना काय देऊ? हा आर्त टाहो आहे, जामखेड तालुक्यातील हतबल शेतकऱ्याचा. हे केवळ एका शेतकऱ्याचे शब्द नसून, आज लाखो दुष्काळग्रस्त शेतकऱ्यांच्या काळजातील धगधगता
आक्रोश आहे.
यावर्षी पावसाने पार दडी मारल्यामुळे खरीप हंगाम पूर्णपणे बाबा गेला आहे. सरकारने जिल्ह्यासह जामखेड तालुका दुष्काळग्रस्त म्हणून जाहीर केला खरं, पण आता महसूल आणि कृषी विभागाच्या पारंपारिक पंचनाम्यांचा फार्स सुरू झाला आहे. भरउन्हात कृषी सहाय्यक आणि ग्रामसेवक बांधावर जाऊन माहिती गोळा करत आहेत. मात्र, डोळ्यांदेखत पिकांची राखरांगोळी झालेली असताना आणि
जीआरकडे लागल्या सर्वांच्या नजरा
दुष्काळ जाहीर झाला, महसूल आणि कृषी विभागाच्या पारंपारिक पंचनाम्यासाठी तलाठी, ग्रामसेवक, मंडळ अधिकारी शेतात कधी येणार? त्यांची आशाळभूतपणे वाट पाहणे, ते आल्यानंतर अनवाणी त्यांच्या मागे पुढे फिरून नुकसान दाखविणे, असे सर्रास चित्र दिसते. ते फोटो काढणार? त्यांचा अहवाल तहसील, जिल्हाधिकारी कार्यालयामार्फत मंत्रालयात कधी जाणार? आणि तिथून मदतीचा जीआर (शासन निर्णय) कधी निघणार? असा प्रश्न आहे.
शेतात वाळलेली पिके सांगड्यांसारखी उभी असताना कसले पंचनामे करताय, असा थेट आणि रोखठोक सवाल शेतकरी प्रशासनाला विचारत आहेत.
आधी पंचनामे, मग अहवाल, त्यानंतर तहसील व जिल्हाधिकारी कार्यालयामार्फत मंत्रालयात फाईल आणि शेवटी जीआर निघणार, या वेळखाऊ सरकारी लालफितीच्या प्रक्रियेत बळीराजा पूर्णपणे उध्वस्त होईल, अशी भीती व्यक्त होत असून थेट मदतीची मागणी जोर धरत आहे. पावसाअभावी विहिरींनी तळ गाठला असून बोअरवेलही बंद पडल्या आहेत. गावागावांत पिण्याच्या पाण्यासाठी वणवण भटकंती सुरू असून, मुक्या जनावरांच्या चारा-पाण्याचा प्रश्न शेतकऱ्यांचे काळीज चिरत आहे.
सरकार कागदावर टैंकर आणि चारा छावण्यांच्या गप्पा मारत असले, तरी प्रत्यक्षात तळागाळात अद्याप कोणतीही ठोस कार्यवाही झालेली नाही. केवळ दृष्काळ जाहीरच्या या कोरड्या घोषणेने शेतकऱ्यांचे पोट भरणार नसून, प्रशासनाने तातडीने प्रत्यक्ष कृती करण्याची गरज आहे.
सध्या बड्या नेत्यांचे आणि मंत्र्यांचे ताफे थेट शेतकऱ्यांच्या बांधावर धडकतात, बांधावर उभे राहून करपलेली पिके हातात घेतली जातात. कॅमेऱ्यासमोर अश्रू पुसले जातात. घाबरू नका, सरकार तुमच्या पाठीशी खंबीर उभे आहे. अशी शब्दांची खैरात वाटली जाते. मात्र, हे ताफे आणि कॅमेरे निघून गेल्यानंतर शेतकऱ्यांच्या मागे उरतो तोच भयानक अंधार.
